Είδαμε την Ηλέκτρα, Ορέστης του Ivo van Hove από το ιστορικότερο θέατρο της Γαλλίας το Σάββατο 27 Ιουλίου 2019 στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου!

 

Με ώρα έναρξης 21.00, το μισό θέατρο σχεδόν άδειο ένα τέταρτο πριν την έναρξη αλλά τελικά να γεμίζει έστω και τελευταία στιγμή… Ενημερωθήκαμε ότι το προηγούμενο βράδυ της Παρασκευής παρακολούθησαν την παράσταση πάνω από 6.000 θεατές. Το Σάββατο υπολογίζεται περίπου στις 10 χιλιάδες!!!

Η Ηλέκτρα και ο Ορέστης είναι αδέρφια. Νέοι, πληγωμένοι, εύθραυστοι και ευάλωτοι, μετατρέπονται σε άγρια ζώα. Στην πραγματικότητα δεν γνώρισαν ποτέ τον πατέρα τους, που είχε φύγει ως αρχιστράτηγος του στρατού των Αργείων στον πόλεμο της Τροίας. Η απουσία του τον καθιστά ήρωα στα μάτια τους. Η μητέρα τους, η Κλυταιμνήστρα, είναι ο εχθρός. Το σπίτι, το πεδίο της μάχης. Αποδιωγμένοι, η Ηλέκτρα και ο Ορέστης γίνονται, από παιδιά βασιλέων, πρόσφυγες στην ίδια τους την οικογένεια, στην ίδια τους την πατρίδα.

Στο ρόλο της Ηλέκτρας η μικροσκοπική αλλά εξαιρετική ηθοποιός Suliane Brahim, εξορισμένη από το παλάτι από την ίδια της τη μάνα την Κλυταιμνηστρα με αγριογορίστικο και κοντά μαλλιά εμφάνιση, χωρίς ίχνος θηλυκότητας, εξαγριωμένη με δίψα για εκδίκηση και αίμα! Δίπλα της, ο άρτι αφιχθείς Ορέστης, στο πρόσωπο του εκπληκτικού ηθοποιού Christophe Montenez με αύρα αριστοκρατική.  Το αίμα (ή αλλιώς δίψα για εκδίκηση για τον πατέρα τους που σκοτώθηκε από τον εραστή της Κλυταιμνήστρας) όμως, θα γίνει ο κοινός παρονομαστής τους

Από τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν, το αίμα είναι ο κυρίαρχος, όπως και ο βάλτος, το υγρό χώμα! Αιμα όμως επί σκηνής; Θα άρεσε κάτι τέτοιο στον Ευρυπίδη;

Ο βέλγος σκηνοθέτης δεν μας «έδωσε» σφαγή επί σκηνής, αίμα ποτισμένο με λάσπη αρκετό, έμεινε όμως πιστός στην ουσία, λογικό ήταν να παραλειφθούν κάποια από τα κείμενα μιας και βλέπαμε δύο τραγωδίες σε μία, ο χορός σχετικά να υστερεί, ίσως και να μην χρειαζόταν αλλά ήταν μια δουλειά ΣΥΝΟΛΟΥ με την απόλυτη σημασία της λέξης… Αδύναμο σημείο η σκηνή του Απόλλωνα…Φωτισμός, μουσική και μουσική καθοριστική/οί…

Κουραστικό το να προσπαθείς να διαβάσεις από του υπέρτιτλους τη μετάφραση από τα γαλλικά όμως περνούσε πολύ γρήγορα σε δεύτερη μοίρα

Ερμηνείες τόσο δυνατές, τόσο επιβλητικές, παρουσίες και κίνηση που βοήθησαν την παράσταση αφήνοντάς μας τη γλυκιά ικανοποίηση ότι η αρχαία ελληνική τραγωδία αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά…

Για πρώτη φορά, ο πιο παλιός θίασος εν ενεργεία στον κόσμο έπαιξε στο μοναδικό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και ήδη ανυπομονούμε για την επόμενη επίσκεψή τους.

Λίγα λόγια για την Κομεντί Φρανσαίζ

Ιδρυμένη το 1680 από τους ηθοποιούς του Μολιέρου, η Κομεντί Φρανσαίζ είναι από τα παλαιότερα και διασημότερα θέατρα στον κόσμο. Με το πλούσιο αυτό φορτίο τριών αιώνων ιστορίας, ο μόνιμος θίασός της δίνει ζωή σ’ ένα ρεπερτόριο κλασικό και σύγχρονο, γαλλικό και ξένο (που μετρά σήμερα γύρω στα 3.000 έργα, 800 περίπου συγγραφέων). Περισσότερα από 400 άτομα εργάζονται ώστε να σηκώνεται κάθε βράδυ η αυλαία στην κεντρική σκηνή της στην καρδιά του Παρισιού (το Palais Royal). Η Κομεντί Φρανσαίζ είναι ο μόνος θεατρικός οργανισμός στη Γαλλία σήμερα που εφαρμόζει την πρακτική του εναλλασσόμενου ρεπερτορίου. Διαθέτει δύο ακόμα αίθουσες στο Παρίσι (το Θέατρο του Vieux-Colombier και το Studio-Théâtre) και παρουσιάζει συστηματικά τις παραγωγές της σε περιοδείες τόσο στη Γαλλία όσο και διεθνώς.

Το ρητό στο οικόσημο του θιάσου, Simul et singulis (Όλοι μαζί και ο καθένας μοναδικός), ερμηνεύει τη δύναμη και τη διάρκειά της: το σύνολο τρέφει το άτομο, που με τη σειρά του εμπλουτίζει το σύνολο. Το μελίσσι, ως σύμβολο του οικοσήμου, υποδηλώνει μια πληθωρική δημιουργικότητα που ολοένα ανανεώνεται, καθιστώντας ταυτόχρονα το «Σπίτι του Μολιέρου» σχολείο των τεχνών του λόγου, χώρο ωρίμανσης και εστία δημιουργίας.

 

του Γιώργου Παπασταμούλου

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.