Αρχική Τοπικά Θανάσης Μακρυγιάννης: Όλοι εμείς που υπηρετούμε τη δικαιοσύνη νιώθουμε για ακόμη μία...

Θανάσης Μακρυγιάννης: Όλοι εμείς που υπηρετούμε τη δικαιοσύνη νιώθουμε για ακόμη μία φορά προσβεβλημένοι

Γράφει ο Προέδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λαμίας Αθανάσιος Δ. Μακρυγιάννης

 

 

Η ΠΑΡΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ  ΥΦ’ΟΡΟΝ ΠΑΥΣΗ ΠΟΙΝΙΚΗΣ ΔΙΩΞΗΣ

Κατατέθηκε στη Βουλή το σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης με τίτλο: «Ενσωμάτωση στην ελληνική νομοθεσία των Οδηγιών (ΕΕ) 2016/800, 2017/1371, 2017/541, 2016/1919, 2014/57/ΕΕ, κύρωση του Μνημονίου Διοικητικής Συνεργασίας μεταξύ του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, τροποποιήσεις του ν.3663/2008 (Α΄ 99) προς εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) 2018/1727 και άλλες διατάξεις.». Ειδικότερα, στο προς ψήφιση νομοσχέδιο, μεταξύ άλλων προβλέπεται:

 Άρθρο 63 : Παραγραφή και παύση ποινικής δίωξης 

  1. Παραγράφεται το αξιόποινο και παύει η δίωξη των πλημμελημάτων, που έχουν τελεσθεί μέχρι και την 30η.04.2020, κατά των οποίων ο νόμος, ως κύρια ποινή, απειλεί ποινή φυλάκισης μέχρι ένα (1) έτος ή χρηματική ποινή ή παροχή κοινωφελούς εργασίας ή σωρευτικά κάποιες από τις παραπάνω ποινές .
  2. Εάν, στην περίπτωση των πλημμελημάτων της παρ . 1, ο υπαίτιος υποπέσει μέσα σε δύο (2) έτη από τη δημοσίευση του παρόντος σε νέα από δόλο αξιόποινη πράξη κακουργήματος ή πλημμελήματος και καταδικαστεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι (6 ) μηνών, συνεχίζεται η κατ’ αυτού παυθείσα ποινική δίωξη και δεν υπολογίζεται στον χρόνο παραγραφής του αξιόποινου της πρώτης πράξης ο διανυθείς χρόνος από την παύση της δίωξης μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη για τη νέα πράξη.

Σύμφωνα δε με την αιτιολογική έκθεση, με το άρθρο 63 προβλέπεται «…η υπό όρο παραγραφή και παύση της ποινικής δίωξης αξιόποινων πράξεων ήσσονος εγκληματικότητας, για τις οποίες ο νόμος, ως κύρια ποινή, απειλεί ποινή φυλάκισης μέχρι ένα έτος ή χρηματική ποινή ή παροχή κοινωφελούς εργασίας ή σωρευτικά κάποιες από τις παραπάνω ποινές. Είναι αυτονόητο ότι δεν τίθεται θέμα παραγραφής του αξιόποινου για πλημμελήματα για τα οποία η χρηματική ποινή προβλέπεται διαζευκτικά με ποινή φυλάκισης άνω του ενός έτους……… Η ρύθμιση κρίνεται αναγκαία, καθόσον η συσσώρευση μεγάλου αριθμού υποθέσεων που αφορούν τα παραπάνω εγκλήματα, είτε στο στάδιο της προδικασίας είτε στο στάδιο του προσδιορισμού είτε στα ποινικά ακροατήρια, έχει επιβαρύνει υπέρμετρα τη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα την καθυστέρηση δικαστικής διερεύνησης των σοβαρότερων εγκλημάτων…….»

              Άρθρο 64:  Παραγραφή και μη εκτέλεση ποινών υπό όρο

  1. Κύριες ποινές: α) φυλάκισης διάρκειας μέχρι έξι (5) μηνών ή β) χρηματικές ποινές ή γ) ποινές παροχής κοινωφελούς εργασίας, που έχουν επιβληθεί με αποφάσεις, οι οποίες έχουν εκδοθεί μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος , εφόσον οι αποφάσεις δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες και οι ποινές αυτές δεν έχουν εκτιθεί με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος , παραγράφονται και δεν εκτελούνται υπό τον όρο ότι ο καταδικασθείς δεν θα τελέσει μέσα σε δύο (2) έτη από τη δημοσίευση του παρόντος νέα αξιόποινη πράξη από δόλο, για την οποία θα καταδικαστεί αμετάκλητα οποτεδήποτε σε ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι (6) μηνών. Σε περίπτωση νέας καταδίκης, ο καταδικασθείς εκτίει αθροιστικά, μετά την έκτιση της νέας ποινής και τη μη εκτιθείσα και δεν υπολογίζεται στον χρόνο παραγραφής της μη εκτιθείσας ποινής, ο διανυθείς χρόνος από τη δημοσίευση του νόμου αυτού μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη για τη νέα πράξη. Το πρώτο εδάφιο δεν εφαρμόζεται για χρηματικές ποινές που έχουν επιβληθεί σωρευτικά με ποινή στερητική της ελευθερίας ανώτερη των έξι (6) μηνών.»

Σύμφωνα δε με την αιτιολογική έκθεση, με το άρθρο 64 «…εισάγεται ρύθμιση για την υπό όρο παραγραφή και μη εκτέλεση ποινών φυλάκισης διάρκειας μέχρι έξι (6) μηνών ή χρηματικών ποινών ή ποινών παροχής κοινωφελούς εργασίας, που έχουν επιβληθεί ως κύριες ποινές με αποφάσεις, οι οποίες δεν έχουν καταστεί αμετάκλητες, εφόσον οι ποινές αυτές δεν έχουν εκτιθεί με οποιονδήποτε τρόπο μέχρι τη δημοσίευση του νόμου. Η διάταξη αφορά μικρές πλημμεληματικές ποινές, οι οποίες δεν έχουν εκτιθεί και σκοπεί στην εκκαθάριση του αρχείου των μεγάλων εισαγγελιών από μεγάλο αριθμό ανεκτέλεστων ποινών ήσσονος απαξίας και την επικέντρωση των διωκτικών αρχών στην εκτέλεση ποινών βαρύτερης εγκληματικότητας. Σε κάθε περίπτωση εξαιρούνται ποινές που επιβλήθηκαν για μία σειρά εγκλημάτων, όπως εγκλημάτων μη συμμόρφωσης με τα μέτρα αποφυγής και περιορισμού της διάδοσης του κορωνοϊού, εγκλημάτων που στρέφονται κατά της υπηρεσίας, καθώς και εγκλημάτων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Επιπλέον, όπως και στην περίπτωση της παραγραφής και παύσης ποινικής……»

Η ανωτέρω επιδιωκόμενη ρύθμιση (6η κατά σειρά) αποτελεί συνέχεια μιας καθιερωμένης πλέον τακτικής τα τελευταία 15 και πλέον χρόνια στο χώρο της ποινικής δικαιοσύνης (ν. 3346/2005, 4043/2012, 4198/2013, 4411/2016 και 4671 /2018).

Εν προκειμένω με τις άνω  διατάξεις σκοπείται για ακόμη μια  φορά η εκ των υστέρων εξάλειψη του αξιοποίνου ειδικώς προσδιορισμένων κοινών εγκλημάτων, που έχουν τελεσθεί στο παρελθόν και μπορεί να μην  ονομάζεται μεν στο νόμο αμνηστία , ενόψει όμως της φύσεως και των έννομων συνεπειών της, έχει τον χαρακτήρα αμνηστίας αφού  εκ των υστέρων «εξαλείφεται» το αξιόποινο συγκεκριμένων πράξεων, πολύ δε περισσότερο που η όλη ρύθμιση δεν συνδυάζεται με μέτρα αντεγκληματικής ή σωφρονιστικής πολιτικής, ώστε να μπορεί να κριθεί ότι διαφοροποιείται, κατά τα εννοιολογικά χαρακτηριστικά της και δεν πρόκειται για απαγορευμένη αμνηστία. Ουσιαστικά όμως πρόκειται περί “καλυπτόμενης αμνηστίας”, την οποία απαγορεύει το Σύνταγμα, αφού οι ανω διατάξεις αντίκεινται στο πνεύμα του άρθρου 47 παρ. 3 και 4 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι, αμνηστία παρέχεται μόνο για πολιτικά και όχι για κοινά εγκλήματα.

Είναι σαφές ότι, κανείς δεν μπορεί να δεχθεί, ως βάσιμη την αιτιολογική σκέψη της αποσυμφόρηση των ποινικών ακροατηρίων και των αρχείων των εισαγγελιών από τις ανεκτέλεστες αποφάσεις, δεδομένου ότι, η εικόνα που παρουσιάζουν τα ακροατήρια των μονομελών πλημμελειοδικείων όλης της χώρας με τον κατά πολύ συρρικνωμένο αριθμό υποθέσεων και συνεπώς μια τέτοια (επαναλαμβανόμενη) ρύθμιση είναι παντελώς άστοχη, αδικαιολόγητη και αποτελεί την «εύκολη λύση», στόχο δε, έχει για ακόμη μια φορά να κρύψει αδυναμίες στην απονομή της Δικαιοσύνης «κάτω από το χαλί», άτολμες, άστοχες, αποσπασματικές και συχνότατα χωρίς προγραμματισμό και ουσία παρεμβάσεις στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Είναι επίσης σαφές ότι με παραπάνω προωθούμενη ρύθμιση,  το μόνο που θα επιτευχθεί θα είναι η αντισυνταγματική απώλεια δικαιωμάτων των πολιτών που προσέφυγαν στη δικαιοσύνη,  περαιτέρω περιορισμός της δικηγορικής ύλης,   προσβάλλεται δε, η αρχή της ισότητας καθώς δημιουργούνται δυο κατηγορίες πολιτών που για το ίδιο ακριβώς αδίκημα οι μεν έχουν καταδικαστεί και οι δε όχι και ενισχύεται η  κοινωνικής απαξίωση του θεσμού της Δικαιοσύνης.

Είναι απαράδεκτο σε ένα κράτος δικαίου, αδικήματα που προβλέπονται από τον ΠΚ να εκδικάζονται και τιμωρούνται αναλόγως πότε διαπράχθηκαν.

Η προτεινομένη νομοθετική παρέμβαση, αγνοεί και αδικεί για ακόμη φορά την πλευρά του νομοταγή πολίτη-μηνυτή, ο οποίος εμπιστευόμενος τον θεσμό της Δικαιοσύνης, προσφεύγει σε αυτήν, για να βρει το δίκιο του, υποβάλλεται σε δαπάνες, υποβάλει εαυτόν σε ψυχική ταλαιπωρία,  και στο τέλος η Πολιτεία εν μια νυκτί αποφασίζει την παραγραφή των αδικημάτων δίνοντας την αίσθηση ότι δεν μπορεί να τον προστατεύσει η τον αγνοεί.

Τελικά, με την παραπάνω επαναλαμβανόμενη πρακτική μέσα στα έτη της νομοθετικής εξουσίας, της υφ’ ορον παραγραφής αδικημάτων,  η οποία πλέον έχει δυστυχώς αποτελεί κανόνα, δικαιώνονται οι υβριστές, οι απειλούντες,  οι «έξυπνοι» της κοινωνίας.

Μετά ταύτα, δεν πρέπει να απορεί το Κράτος για την έλλειψη σεβασμού και εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτό, οι οποίοι νοιώθουν να εμπαίζονται από τους θεσμούς, που εν κατακλείδι θα έπρεπε να έχουν το θάρρος εφόσον τα αδικήματα αυτά τα θεωρούν  χαμηλής απαξίας να τροποποιήσουν τις σχετικές διατάξεις και να τα αποχαρακτηρίσουν, παρά να κρύβονται πίσω από νομικούς ακροβατισμούς και νομοθετικές αλχημείες.

Όλοι εμείς που υπηρετούμε την δικαιοσύνη, νιώθουμε για ακόμη μια φορά προσβεβλημένοι και απογοητευμένοι για τον ευτελισμό και την απαξίωση της δικαιοσύνης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.